مُجـــــــــــــــــــــــــــــــــــرا

آزادی و استبداد(2)

feryale — Wed, 08 Jul 2009 15:56:14 GMT

و يشهد الله علی ما فی قبله

به تمام اولیا متوسل می شود که من جز خدمت هیچ منظوری ندارم همین پایه گذار این کاخ رضاخان ـــ یا خدا رحمتش کند مرحوم فیروزآبادی را که همیشه تعبیر می کرد به رضابیک ـــ اول از راه فریب مردم شروع کرد که من می خواهم به دین خدمت کنم ، دین در معرض خطر است. کارهای عجیبی هم می کرد ، من یادم است ، شاید اکثر شما سنتان متضی نباشد . یکی از کارهایی که کرد برای فریب مردم و مسلمانها و علمای ساده لوح این بود که بعضی از زنهای بدکاره و فاحشه را می گرفتند ، در گونی می انداختند و در همین میدان سپه تازیانه می زدند و در تمام مناره ها و مساجد اطراف دستور داد اذان بگویند ، در روزهای عاشورا جلوی دسته سربازان حرکت می کرد ، شمعی هم به دست می گرفت ، سرش را هم گل آلود می کرد ، دست به سینه میزد و حسین حسین می گفت . به علما هم که می رسید میگفت من وظیفه دارم دین اسلام را احیا کنم . چند بار به پدر خود من همین را گفت.

و يشهد الله علی ما فی قلبه

اگر پنجاه سال قبل ، چند قرن پیش این آیه را مسلمانها خوب توجه می کردند گول این خودخواهها یا به قول قرآن «الد الخصامها» را نمی خوردند. بعد که مسلط شد و بنا شد برنامه اربابها را اجرا کند ، همانهایی که به اسم دین ، همان معممینی که به اسم دین پله استبداد چنین شخصی شدند اولین کسانی بودند که از او ضربه خوردند. یکی از علمای بزرگ ، از علمای مصری می گوید که نه همین قرآن معجزه است بلکه کلمات پیغمبر و ائمه وقتی که بررسی کنیم همه اعجاب انگیز است . از جمله می گوید این جمله ای که از رسول خدا نقل می کنن که می فرمود هر که ظالمی را کمک کند خداوند همان ظالم را بر او مسلط می کند . این معجزه است . در تمام تاریخ ما دیدیم هر کسی که نردبان ظالمین شد به دست همان ظالم ضربه خورد . یک عده از علمایی که گول خوردند و نردبان شدند طولی نکشید که کشته شدند ، تبعید شدند ، خانه نشین شدند ، بعد چهره ی واقعی اش را نشان داد . قرآن می گوید گول نخورید.

و هو الد الخصام

آ نکسی که فقط وعده آب و نان می دهد دلسوز بشر نیست آن کسی که آزادی بشر را می خواهد اوست که طرفدار حیات و زندگی واقعی بشراست . همان طور که احزابی که وعده ی آب و نان می دهند این اصلا ربطی به اسلام ندارد . آب و نان هست ولی این نیست که زندگی تنها آب ونان باشد . انسان که از حیوان پست تر نیست . حیوانهای آزاد و وحشی به جای خود ، حیوانهای اهلی را در یک اتاق حبس کنید ، گرسنه هم باشند ، غذا مقابلش بگذارید ، وقتی می بیند در اتاق بسته است خودش را به در و دیوار می زند.

یک گربه ـــ امتحان کنید ـــوقتی میاید به طرف گوشتی که بردارد دائما اطرافش را نگاه می کند مبادا درها به رویش بسته باشد . درها که بسته شد با همان شکم گرسنه از غذا و گوشت صرف نظر می کند ، چنگ بر در و دیوار می زند ، انسان پست تر از حیوان نیست . انسان می خواهد آزاد نفس بکشد . آزاد زندگی کند ، در مقدرات خودش موثر باشد . آب و نان ، که تنها وعده ی زندگی نیست . ولی احزاب و افرادی که می خواهند بر مردم مسلط شوند اول از راه وعده ی شکم ، یعنی انسان را آنقدر تنزل می دهند ، پایین می آورند فقط شکم ، فقط شهوات ، همانطوری که احزاب چپ دنیا را می بینیم تنها تمرکزشان روی وعده شکم است بعد چی ؟ بعد حکومت طبقه ی کارگر ، یعنی اول دیکتاتوری ، اول بدبختی بشر ، دیکتاتوری پرولتاریا ، اشتباه می کنند ، بشر تنها زندگی نیست . شما وقت افطار ، شکم گرسنه ، لب تشنه ، کسی شما را منزلش دعوت کند و سر سفره غذا آماده باشد ولی به شما اهانت بکند از غذا و زندگی او صرف نظر می کنید ، یعنی به کرامت شما ، به حیثیت شما تجاوز شده ، این انسان است ، آنیان آزادی می خواهد ،انسان کرامت نفس می خواهد ، انسان می خواهد راهش باز باشد ، تنفس بکند . آنهایی که خودشان را طرفدار مردم می دانند و سوگند یاد می کنند یشهد الله علی ما قلبه همین قدر که از این نردبان بالا رفتند و جا پایشان را سفت کردند آن وقت یک رضاشاهی از کار در می آیند . به همین چیز می تازند ، نه به زندگی مردم رحم می کنند نه به حیات مردم نه به آزادی مردم . فقط مامور است راه را باز کند برای آنهایی که او را مسلط کردند.

و اذا تولی سعی فی الارض ليفسد فيها و يهلک الحرث و النسل

وقتی که زمام کار را به دست گرفت یا از مردم روی گرداند تمام کوشش این است هم نسل را فاسد کند ، افکار را اندیشه ها را ، اخلاق را ، انسانیت را ، کرامت ها را و زراعت را .

دستش رسید همه را می سوزاند . من در همین اواخر که در تخت بیمارستان شهربانی بودم ، این حوادث در تهران و شهرستانها پشت سر هم روی میداد ، آخرین سخنرانی این مرد مستبد (محمدرضا) را شنیدم ، مضمونش این بود که یا تمدن عظیم یا همه چیز باید آتش بگیرد . همان جا من لرزیدم متوجه شدم که چه خواهد کرد چون لحن گفتار و اندیشه های این شخص را سالها می شناختم . طولی نکشید آتش سوزی در تمام شهر شروع شد . کشتار هفده شهریور پیش آمد ، از آن فجیع تر کشتار و آتش سوزی سینما رکس که در تاریخ بشریت کم نظیر است . از «نرون» نقل می کنند ولی نه به این صورت یهلک الحرث و النسل بارها گفت یا من ، یا این مملکت باید آتش بگیرد ولی به یاری خدا و رهبری محکم و قاطع امام و همت همه ی مسلمانها او رفت و مملکت بحمدالله به جای ماند و روز به روز هم رو به بهبودی خواهد رفت .

و يهلک الحرث و النسل و الله لا يحب الفساد

دیگر جا ندارد این مفسد بماند . هرچه آمریکا هم پشتیبانی اش کند . صهیونیستها هم او را نگه دارند ، تمام مملکت را پر از وسایل جنگی بکند نمی تواند بماند.

والله لا يحب الفساد

کسی را که خدا دوست ندارد و پرتش می کند هیچ قدرتی نمی تواند نگه دارد .

و اذا قیل له اتق الله اخذته العزة بالا ثم فحسبه جهنم و لبئس المهاد

اگر او را نصیحت کنی ــ چنین مستبد خودخواهی را برطغیانش افزوده می شود چون سرا پا جهنم شده . جایگاهش جهنم است . چاره چیست؟ آیات قبل همانطور هم که قبلا گفتم نظان حج را می نمایاند ، یعنی نظام سلم . عینی همه ی مردم متوجه مسئولیت خود باشند و همه همدیگر را انسان بدانند ، همه اختلافات برکنار باشد ، همه با هم با فکر و نیت و صادقانه سلام بگویند . سلاعلیکم . یعنی ما تسلیم هستیم این شعار اسلام است . در نماز آخرین کلمه ای که می گوییم همین است :

السلام علينا و علی عباد الله الصالحين

مجاهد نستوه مرحوم آیت الله سید محمود طالقانی

آزادی و استبداد(1)

feryale — Wed, 08 Jul 2009 15:52:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

ومن الناس من يعجبک قوله فی الحيوة الدنيا و يشهد الله علی ما فی قبله وهو الد الخصام.

واذا تولی سعی فی الارض ليفسد فيها و يهلک الحرث و انسل و الله لايحب الفساد.

و اذا قيل له اتق الله اخذته العزه بالا ثم فحسبه جهنم و لبئس المهاد.

درسی که قرآن و نازل کننده ی قرآن ، خداوند علیم و حکیم ، در این آیات به ما پیروان این مکتب می دهد یک مسأله مهم اجتماعی بشر است که آغاز تمدن انسان تا به امروز مورد بحث و گرفتاری است و آثار شومی که این مسأله در بین مجامع بشری گذارده است بدترین و شوم ترین آثار است.

چیست؟ استبداد ، استبدا و خودسری ، استبداد انسان بر انسانها ، استبداد یک حزب یا یک گروه بر توده های مردم. مقابل استبداد ، آزادی. هردوی این مسأله ، آزادی و در مقابل استبداد ، از مسائل مهم زندگی و تمدن انسانی است. استبداد یعنی چه و چگونه می شود آن را مهار کرد؟ آزادی یعنی چه و تا چه حد انسانها آزادند؟ مسأله آزادی که در کشورهای غربی از اواخرقرون وسطی شروع شد هنوز مورد بحث است که آزادی انسانها یعنی چه؟ مکتب انبیاء ، مکتب ما ، یعنی مکتب قرآن و اسلام ، مهمترین مسأله را برای انسانها آزادی می داند ، و اما معنای آزادی چیست؟ آیا انسان می تواند آزاد و مطلق باشد یا نه ؟ انسان در بین همه ی موجودات و زندگان دارای چنین خصیصه ایست که مختار آفریده شده ، یعنی در سرنوشت خود و در تصمیم خود و اتخاذ راه و روش زندگی آزاد است ، برخلاف حیوانات که در بند غریزه اند و موجودات طبیعی که محکوم طبیعتند. و آیا این اختیار ، اختیار در تصمیم ، اختیار در راه و روش زندگی ، اختیار در چگونگی راه حیات تا چه حدی برای انسان آزاد است؟ آیا انسانها خود می توانند چنین آزادی برای خود در یک حدی تامین کنند یا نه؟

انسان ، این موجود مرکب القوی و این اعجوبه عالم خلقت در روش زندگی گاهی خیال می کند که آزاد است ولی در واقع آزاد نیست . انسان به حسب فطرت در مقابل قدرت و در مقابل آنچه را که خود برتر می پندارد ، تعظیم میکند ، سر فرود می آورد ، سجده می کند ، عبادت می کند ، عبادت و تعظیم در مقابل یک قدرت برتر چه قدرت واقعی چه قدرت پنداری و خیالی ـــ جزء سرشت انسان است . چه آنهایی که در مکتب ادیان و معتقدات دینی و مذهبی به سر می برند چه انهایی که خیال می کنند در معتقدات دینی آزادند و گمان می کنند همین که خدا را از جهان برکنار داشتند می توانند آزاد زندگی کنند ، با اینکه همه این ها در قید و بند عبودیت ها ، مکتب ها ، قدرتها ، زندگی می کنند . مکتب مادی با اینکه مدعی است که ما بشر را از قید و بند و عبادات مذاهب آزاد کردیم ، همان چیزی را که مذاهب دارند به صورت دیگری برای بشر آورده اند ، ما می گوییم خدا ، آنها می گویند ماده . ما می گوییم خدای بصیر ، علم مطلق ،حکمت مطلق که به چشم نمی آید ولی عقل آن را درک می کند ، آنها هم نظیر همین اوصاف را برای ماده قائل اند . ما می گوییم کتاب وحی ، آنها هم می گویند برنامه ی ما کتابی است که ما در مسیر آن کتاب و برنامه های آن حرکت می کنیم ما می گوییم آورنده ی کتاب های ادیان از جانب خدا هستند و مبتکرند یعنی بی سابقه هستند ، از ناحیه وحی و الهام ، از طرف خدا ، احکام و قوانین و راه و روش زندگی را می نمایانند. آنها هم می گویند صاحبان مکتب ما در گفته هایشان مبتکرند و قبل از آنها کسانی چنین برنامه هایی برای زندگی نیاورده است . آنها برای اینکه مردم را جلب کنند می گویند همه با هم رفیق اند ، کسانی که در کانون یک حزبی وارد بشوند. در ادیان بخصوص در اسلام پیغمبر خدا به گروندگانش می فرمود اصحاب (یعنی رفقا) ولی چقدر فرق داشت آن رفیق با این رفیق. آن رفیق دایره ای می نشست که مردمی که وارد می شدند ، نمایندگانی که از روم و ایران و کشورها می آمدند تا این مردی که این حرکت و این شورو انقلاب را برپا می کند از نزدیک ببینند ، نمی شناختند ، برای اینکه مجلس او صدر و ذیل نداشت و دنبال او کسی حرکت نمی کرد. خانه اش مثل تمام خانه مردم مدینه بود. اینها هم رفیق می گویند : یک رفیق در کاخهای عظیم نشسته با صدها و هزاران مأمور ، یک رفیق دیگر در میان دخمه های کارخانه ها و در زیرزمین های زغال سنگ به سر می برد. این دو رفیق هیچ وقت هم دیگر را نمی بینند ، پس ما می بینیو که دین فطری بشر است ، گاهی نسخه ی اصلی است ، گاهی هم نسخه ی بدلی از اصول دین پیاده می کنند و اسمش را مرام می گذارند.

عبادت کردن فطری انسان است ، یک انسانهایی فقط در مقابل خدا عبادت می کنند یعنی قانون خدا ، اراده خدا ، خدایی که اراده اش را بر مردم تحمیل نمی کند ، مردم را استثمار نمی کند ، اگر می گوید برای من عبادت کنید و سر به سجده بگذارید برای این است که از هر بند و قید و عبودیت دیگران آزاد باشید و اگر می گوید قانون مرا ، بپذیرید ـــ که سنن عالم و سنت آفرینش و مصلحت انسانها در همه ابعاد زندگی است ــ برای این نیست که خدا از انسانها توقعی داشته باشد ، برای این است که از قوانین بشری آزاد باشید.

همین دنیایی که مدعی آزادی و دموکراسی است آیا قانون بر آنها حاکم نیست ؟ قانونی که بر آنها حاکم است از چه منشأ و از چه مغزی تراوش کرده؟ یک عده بشر. این بشری که قوانین را تدوین کرده است آیا می تواند خودخواهی ها ، خودبینی ها ، گروه بینی ها و حزب بینی ها را نادیده بگیرد؟ پس ناچار قوانینی که در دنیا حتی مدعی آزادی تدوین بر اکثریت مردم است. این هم یک نوع عبودیت است اسلام که می گوید خدا را عبادت کنید ، قانون خدا را بپذیرید یعنی از هر عبودیتی آزاد باشید. من گاهی کلمات و گفته های بزرگان مسلمین و تربیت شدگان زمان رسول خدا را می خوانم می بینم که اینها ـــ علی به جای خود ، ائمه معصومین با آن کلمات قصار و سراسر حکمتشان به جای خود ـــ همین مسلمان های عادی چنان صحبت می کردند و چنان القا می کردند حقیقت اسلام را به کشورهایی که رو به آنجا می آورند که در کتابهای فلسفه ما ، کلام ما ، محققین ما ، علمای ما چنین جملاتی نمی بینیم.

چه جورتر بیتی بود که این عرب بیابانی این طور اسلام را درک می کرد که هنوز اکثریت مسلملنهای درس خوانده ی تحصیل کرده ی ما نمی توانند با یک جمله ی کوتاه روح ایلام را به دنیا بشناسانند؟ آن عبارت بن صامت ، فرمانده قوای اسلام در قسمت شرق و دروازه های قاهره و مصر ، آن زهره که یکی از از فرماندهان جزء سپاه مسلمین است. وقتی برمی خورند، فرمانده کل قوای ایران درخواست می کند ، نماینده می خواهد تا بفهمد این مردم ، این عرب بیابانی وحشی که دائما گرفتار جنگ قبایلی بودند و انواع بت ها را می پرستیدند ، چه می خواهند از دنیا؟ چرا رئ به دنیا آورده اند؟ نماینده خواست. فرمانده ی قوای شرق ایلام که گویا سعد بن وقاص بود که مردی را به نام زهره فرستاد به سرا پرده ی فرمانده کل قوای ایران ارتشبند رستم فرخزاد با همه مدالها و تشریفاتش بدون اینکه از این دستگاه رعبی به خود راه بدهد ، وقتی به سراپرده وارد شد فرش های قیمتی را با نوک شمشیرش کنار زد و روی خاک نشست ، بدون اینکه از او اجازه ای بگیرد.

گفت (رستم فرخزاد) برای چی به مملکت ما رو آورده اید؟ شما مردم گرسنه ای هستید ، می دانیم ، درفشار بودید می دانیم. اگر فقر و گرسنگی شما را به این سرزمین کشانده سیرتان می کنیم. به همه فرماندهانتان مواجب می دهیم ، به فرد فرد شما ، و اگر از ترس و وحشت که کبادا ما به شما رو بیاوریم و کشورتان را تسخیر کنیم (به اینجا آمده اید) تعهد می کنیم به شما کاری نداشته باشیم. گفت و گفت و گفت. این نماینده مسلمانها ، یک سرباز ، یک آدم عادی سکوت کرد. بعد سرش را بلند کرد و گفت چه می گویی؟

نحن قوما اوامنا بنخرج الناس من عبادت العباد الی عبادت الله و من ظل الاديان الی عز السلام.

هرچه می گویی درست است. ما مردمی وحشی بودیم . زندگی قبیله ای داشتیم ، بت می پرستیدیم ولی خداوند در بین ما پیامبری برانگیخت و ما جانب این پیامبر رسالتی به عهده داریم تا مردم دنیا را از عبادت بندگان ، بندگان خدا را از عبادت بندگان نجات بدهیم تا همه خدا را عبادت کنند.

بنخرج الناس من عبادت العباد الی عبادت الله

یعنی آزادی ، یعنی هیچ بنده ای در مقابل بنده ای سر فرود نیاورد ، هیچ بنده ای در مقابل بنده ای تعظیم نکند.

و من ظل الاديان الی عزا الاسلام

از ذلت قوانین بشری که صادر شده از کاخها و طبقات حاکمه و ممتازه است مردم را بیرون بیاوریم به طرف قانون خدا و عزت اسلام . به مردم دنیا عزت بدهیم.

آیا ما بلدیم؟ هنوز می توانیم اسلام را دراین چند جمله خلاصه کنیم؟ و به دنیا بفهمانیم که ما مسلمانها این است رسالتمان؟ رسالت توحید در مقابل استبداد و استکبار که همه نوعی از شرک و بت پرستی است . چنین مردمی ، انسان عقده دار ، انسان خودخواه ، انسان بلند پرواز ولی غرق شهوات ، این چنین انسای می تواند در محیطی رشد کند ، مردم را بفریبد.

و من الناس من يعجبک قوله فی الحيوه الدنيا

تو شنونده ، تو انسان وقتی با این شخص مواجه می شوی به قدری شیرین زبانی می کند و وعده آب و نان می دهد و وعده رفاه می دهد که تو را جذب می کند ، تو ملت ،تو فرد ، تو گروه را نردبان استبداد خودش قرار می دهد و دین خدا را وسیله ای برای تهیه قدرت و بدست آوردن قدرت خود قرار میدهد.

مجاهد نستوه مرحوم آیت الله سید محمود طالقانی

عهدنامه امام علی به مالک اشتر(3)

feryale — Mon, 06 Jul 2009 09:43:21 GMT

(ای مالک ، برای آنکه فردای قیامت در دادگاه عدل خداوند محکوم نباشی تکرار کرده و میگویم) : پاره ای از وقت خویش را برای رفع حوائج نیازمندان مقرّردار ، و خود را مهیا ساخته در مجلس عمومی بنشین ، و برای آن خداوندی که تو را بیافرید فروتنی پیشه ساز ، در آن روز سپاهیان و یاران و نگهبانان ، و پاسبانان خویش را از آنان به یک سو زن (و خود حشمت سلطنت را فروشته ، دادخواهان را با لطف و مهربانی پیش خوان ، و به عرایض شان به دقت گوش ده) تا اینکه سخنرانشان بدون (ترس و طپش دل و) لکنت زبان با تو سخن گوید ، (و عرض تظلم کند)زیرا من از رسول خدا ۖ شنیدم که مکرر می فرمودند، آن توده ای که بدون (بیم و هراس و) لکنت زبان حق ضعیف را از قوی گرفتن نتواند هرگز پاک و پیراسته بگردد ، در آن هنگام بریده و درشت و ناهموار سخن گفتن را از آنها بپذیر ، و برخود مگیر ، تا آنها آنچه در دل دارند بدون بیم و هراس بگویند ، و به واسطه ی این خوش خویی و مهربانی با خلق خداوند درهای رحمتش را بر وی تو بگشاید ، و پاداش فرمانبرداریش را به تو ارزانی فرماید ، و اگر موقع مقتضی برای منع و بخششی بود هر چه می بخشی بگشاده رویی و (وهرچه باز می نگری) با پوزش و مهربانی بازگیر.

مالکا،از آن خونی که ناحق و ناروا ریخته شود و سخت بپرهیز،چراکه هیچ چیز عذاب را نزدیک کننده،ورنج را بزرگتر هماینده،ونعمت را زایل کننده،و عهده را کوتاه کننده تراز خونیکه بناحق ریخته آید نیست(که نیست)بهنگام رستاخیز(آنانکه نا حق و ناروا کشته شده اند،با همان طرزهای فجیع و مناظر هولناک سر از خاک بر کشند،و قائمه ی عرش الهی را بداد خواهی بگیرند،در آن روز)نخستین محاکمه ای که خداوند بدان میرسد موضوع خونهای بناحق ریخته شده میباشد،مباداکه ماتکاء مقام سلطنت چنگال بخون بیگناهی بیالایی که این چنگ بخوان بیگناهان آلودن پادشاهی را سست و زبون ساختن بلکه بمنزله ی ریشن کن کردن و بدیگر کسش سپردن است(ملت غیور بهنگامی که دید شاه در ریختن خون بی گناهان دلیر است،بر خون خویش بیمناک شده خونش بریزد.ودیگری را بپادشاهی بردارند)اگر عمداًکسی را کشتی در پیش خدای ومن(که امیرالمومنینم)عذرت پذیرفته نیست،زیرا قصاص بدن در آن لازم افتد(وبایستی بازی خون توریخته آید)واگر گاهی چنان افتد که از روی سهو وخطا(ویا فرط خشم و هوا)یا اندازه نگه داشتن در مشت و تازیانه و تیغ بکشتن کسی دچار آیی،پس بدان که بالاتر از کوبیدن مشتی کشتن است(چه تفاوت میکند که تو با مشت و لگد کسی را بکوبی تا بکشیش یا اینکه با شمشیرش از پای درافکنی)نکند که نخوت و خود خواهی شاهی تورا مانع از این گردد که خونبهای مقتول را نپردازی (والبته باید آن را با کمال میل پرداخته،و از آنان پوزش خواهی که بر جانت بخشوده اند).

مالکا،هیچگاه خویش خواه مباش،و از اتکا؛ بچیزیکه تو را بخود خواهی بدارد،واز اینکه دوست داشته باشی

پرستایشت کنند سخت بپرهیز،چرا که برای نابودی نیکی نیاکان برای شیطان این نیکوترین فرصتها است(که شخص را به تکبر وا دارد،و کردار نیکش را از بین ببرد،چنانکه خود کردوبرد.

(هر کاری را وقتی است معین)پیش از فرارسیدن اوقلت کارها،از تعجیل و شتاب بپرهیز،و در امکان انجام آنها پر حریص و کوشا مباش،وبهنگامیکه سر رشته کار گم است،در انجام آن پرسرسختی نشان مده،یا در صورت بدست افتادن دقت،سستی جایز مشمار،(خلاصه)هر چیزی را بجای خود،و هر کاری را بهنگام خودش بگذار.

زنهار سخت بر کنار باش از اینکه ،آنچه که مردم در آن یکسانند بخویش اختصاص دهی(غنائم را تصاحب مکن،و املاک از کفار بدست آمده را یتول و خائصه خود قرار مده)و در آنچه که توجه آن تورا واجب افتاده است،از کارهاییکه دیگران هم از آن آگاهند،خویش را بنادانی وبی اطلاعی مزن (و نواقصت را مرتفع سازو حقوقی که از مردم بستم ستانده بدستشان بده)چرا که دیر یا زود (پرده در روزگار)پرده از کارت برکشد،وآنچه گرفته برای دیگران از تو بگیرد،و دادستمکش را از تو بستاند.

ای مالک،شراره ی خشمت را فرو بنشان،و برندگی غضبت را در هم شکن،یورش وتندی زبانت را در اختیار خودگیر،با شتاب نکردن و جوش وخروش را عقب زدن از اینکار های نابهنجار برکنار شو،تا انکه خشمت فرو بنشیند،و زمام اختیارات بچنگ افتد و بدانکه تو هرگز در این راه بر نفس خویش تسلط پیدا نکنی،جز آنکه با یادآوری مرگ،وبرزخ و بازگشت بسوی پروردگارت،اندوهت را فراوان سازی.

عهدنامه امام علی به مالک اشتر(2)

feryale — Sun, 05 Jul 2009 16:42:18 GMT

تو ای سپهبد هر آنکه خواستی برای سربازانت سرهنگی معین کنی باید همه چیز او را از حیث نیکی نژاد ، و اصالت فطرت و غمخواری نفرات ، مورد بررسی قرار دهی و از سپاهیانت آن کس را به افسری بگمار که در پیش تو نسبت به خدا و رسول و پیشوایت پند را پذیرا تر ، و دامانش پاکتر ، و بردباریش بیشتر باشد ، هم دیربخشم آید ، و هم زود پوزش بپذیرد ، با زیردستان مهربان ، با زبردستان تند و نامهربان باشد نه خشمگین شود و درشتی آغازد ونه نرمی از کارش بازدارد.

زیرا که چنین افسرانی بزرگواری را مرکز اجتماع و نیکی را شاخساراند آنگاه بدان سان که پدر و مادر مهربان از فرزندشان دلجویی می کنند ، همانطور به کارهای آنان برس و تو نباید آن نیکی که درباره آنان روا داشته و با آن تقویتشان کرده آن را بزرگ پنداری، و نیز نباید آن محبتی که به آنان نموده، با همه ی کمی کوچک شماری ، زیرا که همان اندک مهربانی آنها را بالنسبته به تو بسوی پند ، و نیکو گمان میکشاند و هیچگاه از سرکشی به جزئیات امور آنها سرمتاب چرا که همین رسیدگی به امور جزئی جایی از مهر تو باز میکند ، که بدان سود میبرند، تا چه رسد باحسان بزرگ که از آن بی نیاز نیستند ، و آن موقعیتی دارد.

دیگر آنکه ، باید گزیده ترین افسران و سرلشکران نزد تو آن کس باشد که در همراهی و یاری کردن لشکر بذل مساعی می نماید، و تا جایی که نیرو دارد، به اندازه ی که خود و خانواده شان را کافی باشد از چیزهایی که در دسترس او است با نیکی می کند، تا اینکه ،آنها هم به هنگام پیکار با دشمن همتشان به همان یک راه مصروف باشد، ای پسر حارث ، با سرلشکریان و سپاهیانت کار به مهربانی میکن، تا دلهای آنان به مهر تو بگراید، و این را بدان که نیکوترین چیزی که چشم فرماندهان شهرستانها بدان روشن است پایداری عدل و داد و اظهار محبت نسبت به سرباز می باشدو محبت سپاه جز به سلامتی و پاکی سینه هایشان هویدا نگردد، و پندشان بدون غش از کار در نیاید مگراینکه گرد و والیان امرشان پرّه زنند، ودولتشان را برخویش سنگین نشمارند، و زندان خانه ندانند ، و تا آن اندازه زیربارشکنجه و ستم و توقّعات بی جای افسران نمانند که به کلی مأیوس شده ، زبان به نفرین بگشایند، و از خدا مدت سرآمد دولتشان را خواهان نباشند، بنابراین در برآوردن آرزویشان بکوش، و آنها را نیکو بستای ، و کسانی را که رنجی برده و کارشایانی انجام داده اند ، کارشان را بسیار یادآوری کن ، چرا که این نیکوکاری های آنان را پریاد کردن افسردلاور را بکارهای بزرگتری برمیانگیز ، و آن نشسته ی بی شور را بشور و کار وا می دارد ، اگر خدا بخواهد.

ای مالک متوجه باش ، که یکی از امور مهمّه اجتماع امر قضاوت است ، قاضی بایستی مردی فوق العاده دانشمند وبی طمع و خوش حافظه باشد ، تا در فیصل دادن امور قضائی دچار حیرت و سرگردانی نشده ، بااندک توجهی مسلئل فقهی را که از قرآن استخراج شده ، بخاطرآورده و احکام الهی را بدون خطا و لغزش اجرا نماید پس برای مسند قضاوت کسی که از تمامت مردم نزد تو برتر است او را برگزین ، و او باید از کسانی باشد که کارهای قضاوت به تنگیش نیفکنند و نزاع کنندگان رای خویش را بر او تحمیل ننمایند در لغزش نماند، و چنانچه بنا حق حکمی راند ، و از آن پس متوجه شد از بازگشت بسوی حق پس از شناختن آن خود داری ننمایند ، آزمند و طمع کار نباشد (که اگر چنین باشند ، دزدان اجتماع خوب می توانند با تطمیع وی اموالی فراوان به چنگ ارند )بدون رسیدن بکنه کاری بااندک اندیشه اکتفا نکند، واقفترین افراد به مال مشتبه ، و چنگ زننده ترین کسان به براهین و دلایل باشد ، به هنگام مراجعه دادخواه ، دلتنگیش از همه کمتر ، و در نشان دادن امور حقیقی از همه گان شکیباتر باشد، و در واضح ساختن حکم قطعی همچون تیغ هندی از همه برّنده تر و دلیرتر باشد ، ای مالک ، قاضی را باید از کسانی بگزینی که ستودن بسیارش به خودپسندی نکشاند، وباگول و فریب خوردن از طرف حق به باطل متمایل نگردد (چه بسیار قاضیان خودپسند و زودباوری که مدعی رند با چند کلمه الفاظ پوچ که در ستایش او به هم بست او را گول زد و حریف را پایمال ساخت. خلاصه قاضی بایستی دانشمند و بی طمع ، و به تمام مزایای انسانیت آراسته باشد، و تو باید بکوشی و چنین اشخاصی را پیدا نمایی ، پس از آنکه مسند قضاوت را به اینگونه کسان سپردی) آنگاه در کارهای قضایی بسیار رسیدگی کن ، و به اندازه ای از مال بر او ببخش ، و زندگانی اش را توسع بده ، که راه عذرش بسته شود ، و با ایثار و بخشش تو نیازش به مردم نیفتد (که اگرافتاد راه رشوه و دزدی باز کنند ، و مال مردم را بخورند.) و او را نزد خودت مقام و منزلتی بده(که شایسته قضاوت است ، تا از کسی نهراسد ، و حق را بدون بیم بگوید) تا کسی از نزدیکان تو طمع در وی نیفکند. زیرا بیم و ترس را نیرویی است که هر نیرویی را مقهور خویش سازد ، و زمام تقوا را به کلی از کف بگسلاند ، مگر اینکه او را سری نترس باشد ، و آلّت دست اشخاص قرار نگیرد) بنابراین در انتخاب قاضی اینها که گفتم به کار بند ، و دقت کافی به عمل آور(و مگذار اوضاع گذشته تکرار شود) زیرا در گذشته دین ما به دست عدّه ای از اشرار پست و دون فطرت و اقوامش همچون گرگان دیوانه به جان گله اسلام افتاده ، و پهن دشت دین را مرتع خویش پنداشتند ، هرچه یافتند بردند ، و هر که را مخالف دیدند کشتند ، پهلوی عمار را شکستند ، ابوذر را طرد کردند ، در برابر مردان حکمها ، سعید ابن العصهار را با افسارهای گسیخته ، به غارت و چپاول اموال مسلمین گماردند ، میدانی اغلب این کارها از چه راهی صورت گرفت ، از راه تهدید ، و تطمیع قضاوت . اکنون که در نتیجه ی انقلاب افراد غیور و متدین آن خلیفه ی پیر از مسند خلافت به گودال گور درافتاد ، و حق به حق دار رسید ، و مشت پولادین ما به دهان اشرار کوبیده شده ، یگانه کاری که آن را بهتر باید انجام دهی ، همان انتخاب و نگهداری قضاوت است بدان طوری که گفتم.

لحظاتی با دکتر شریعتی

feryale — Sat, 04 Jul 2009 07:15:18 GMT

جملات فلسفی:

1. من شکست نمی خورم. ایمان دوست داشتن رویین تنم کرده اند.

2. ای آزادی ، مرغک پرشکسته ی زیبای من! کاش قفست را می شکستم و در هوای پاک بی ابر بی غبار بامدادی ، پروازت می دادم!

3. عشق به آزادی، سختی جان دادن را بر من هموار می سازد.

4. ای آزادی ، تو را دوست دارم!به تو نیازمندم!به تو عشق می ورزم!

5. ای آزادی ، قامت بلند و آزاد تو ، مناره ی زیبای معبد من است!

6. چقدر دردناک است برای بزرگ مردی که حتی خوب مردن هم برایش امکان نداشته باشد!

7. به رود پیوند تا جاودان شوی ، تا جریان یابی ، تا به دریا رسی!

8. دلم می خواهد فقط فریاد بکشم و همه را از فاجعه خبر کنم.

9. ملت من! من برای تو کاری نکردم ، اما می دانی که با دشمن نساختم.

10. آزادی فردی ، عامل مخدّر بزرگی است برای اغفال از آزادی اجتماعی و از خودآگاهی اجتماعی!

11. آن جا که مردم حضور ندارند ، از مردم سخن گفتن یا دروغ است یا عبث.

12. اگر نمی خواهی به دست هیچ دیکتاتوری گرفتار شوی ، فقط یک کار کن : بخوان و بخوان و بخوان!

13. جهل و تعصّب مارقین و حسد و خیانت ناکثین ، همیشه هیزم کش آتشی بوده است که قاسطین برپا می کرده اند.

14. مگر نمی دانی بزرگترین دشمن آدمی فهم اوست؟ تا می توانی خرباش تا خوش باشی!!

15. در یک رژیم غلط ، حاکم درست بی معنی است.

16. اگر باطل را نمی توان ساقط کرد ، می توان رسوا ساخت.

17. استعمار وقتی می تواند به زندگی اش ادامه دهد و رشد کند که مردم بومی ، عمله ی تولیدش شوند و مصرف کننده ی کالایش.

18. کسانی برای آزادی خلقی مبارزه می کنند که برای آزادی خود ، ارزشی قائل نیستند.

19. سرنوشت تو متنی است که اگر ندانی دست های نویسندگان ، اگر بدانی ، خود می توانی نوشت.

20. کسی که حقیقت را می شناسد ، حق ندارد که گفتار باطل شود.

21. آنان که تن به هر ذلتی می دهند تا زنده بمانند ، مرده های خاموش و پلید تاریخ اند.

22. جهان را ما ، نه آن چنان که واقعا هست می بینیم ، جهان را آن چنان که ما واقعا هستیم می بینیم.

23. "بشر" یک بودن است و "انسان" یک شدن.

24. زالویی که میمکد با انسانی که مکیده شود هم خون می شوند ولی این هم خونی ، هم خونی دو دشمن است.

25. انسان حیوانی است که انتخاب می تواند کرد و فصلی است که او را در میان تمام موجودات این جهان ممتاز میکند.

26. مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی است و زاده انسان بودن است.

27. فلسفه زندگی انسان امروز در این جمله خلاصه می شود : فدا کردن آسایش زندگی برای ساختن وسایل آسایش زندگی.

28. علامت مردن یک فکر این است که جاذبه اش را از دست دهد اگر چه نیروی نظامی آن قوی باشد.

29. استخدام حقیقت برای توجیه باطل همیشه و همه جا بوده و هست ولی این انحراف هرگز حقیقت را باطل نمی سازد.

30. علم ، کوشش انسان است ، برای آگاه شدن از آنچه هست ،.......اما هنر کوشش انسان برای برخوردار شدن از آنچه که باید باشد ، اما نیست.

31. هیچ چیز به وسیله دشمن منحرف نمی شود ، دشمن زنده کننده دشمن است ، بلکه آنچه که یک فکر و بک مذهب را مسخ می کند ، ذدوست است و یا دشمن که در جامعه ، دوست ، خودش را نشان می دهد.

32. آگاهی اگر چه به رنج ، ناکامی و بدبختی منجر شود ، طلیعه راه و طلیعه روشنایی ، طلیعه نجات بشریت است ،..... از جهلی که خوشبختی ، آرامش ، یقین و قاطعیت می آورد ، هیچ چیز ساخته نیست.

33. پیروزی یک روزه بدست نمی آید، اما اگر خود را پیروز بشماری ، یکباره از دست می رود.

34. بدتر از توجیه های غلط ، توجیه های درست!یعنی تکیه کردن بر یک حقیقت برای پایمال کردن حقیقت دیگر.

35. آدمی در اوج نیز ، هماره در خطر سقوط است و سقوط آنکه بیشتر صعود کرده است ، خطرناکتر ، فاجعه تر.

36. در راه حل های اجتماعی نباید به کوتاه ترین راه اندیشید بلکه باید به درست ترین راه فکر کرد.

37. تحصیل کرده ها ممکن است آغاز کننده ی خوبی باشید ولی پایان دهنده و عمل کننده ها همواره در ایدئولوژی ، توده ها هستند.

38. کانون اصلی آتش و سرچشمه همیشگی خطر کجاست؟ دلها و دماغها.

39. تاریخ رودخانه ای است که مستقل ازقطره های آبش و ماهی ها و حشرات و موجوداتی که در آن شنا می کنند حرکت می کند،و از منازلی می گذرد . جبراً و قطعاً بر خلاف اراده همه کسانی که اراده شان حاکم بر سرنوشت مردم است به سر منزلی که در آینده برایش تعیین شده می رسد و هیچ حیله ای و قدرتی نمی تواند حرکتش را سد کند یا مسیرش را منحرف سازد.

40. تاریخ،عدالتخواهی یک جریان پیوسته است... مبارزه به خاطر آزادی و عدالت مثل یک رودخانه در بستر زمان جریان دارد.

41. انسانی که به بینایی و خودآگاهی می رسد از جبر طبعت و جبر تاریخ و جبر جامعه و خویشتن رها می شود.

42. هنر تجلی روح آدمی است ،هنر با مذهب خویشاوندی دیرین دارد... هنر یک ذات عرفانی و جوهر احساس مذهبی دارد.

43. هر عملی که زیر بنا و پایگاه فکری نداشته باشد، یا ایجاد نمی شود یا آگاهانه ایجاد نمی شود.

44. هروقت فکر از عمل دور بیفتد، عمل به صورت تلاش های عقیم در می آید و فکر به صورت تخیل های ذهنی و هر دو بیهوده است.

45. میوه های گوارا و معطر تاریخ، انسانهایی هستند که سعادت را با صعود به قله عظمت به اعماق دره پرت کرده اند.

46. انسان به میزانی که می اندیشد، انسان است، به میزانی که می آفریند انسان است نه به میزانی که آفریده های دیگران را نشخوار می کند.

47. باید دانست که بزرگ ترین معلم یک ملت برای بدست آوردن استقلال و شخصیت ملی خودش، دشمنی است که استقلال و شخصیت ملی اش را از او گرفته است.

48. ثروت هر زبان، بسته به ثروت فکر و احساس است چه این زبان قدرت تعبیر آن را دارد.

49. فقر و پستی مادی، ملتی را تحریک به قیام نمی کند بلکه آگاهی دقیق مردم به این حالت است که منشأ تحریک و پیدایش نهضتی می شود.

50. آنچه انسان را به عنوان یک موجود غیرمادی از همه ی موجودات دیگر طبیعت استقلال توأم با برتری جوهری می بخشد، ارزش پرستی بی غرضانه اوست

51. آنکه مخالف چیزی است که نمی داند،با کسی که موافق چیزی است که نمی داند،هر دو نفهم اند و در فهمیدن،عدم است و در عدم،حق وبال بی معنی است.

52. انسان به میزانی که به مرحله ی انسان بودن،نزدیکتر میشود احساس تنهایی بیشتری می کند.

53. عرفان،دری است به دنیایی دیگر؟،که باید باشد و هنر،پنجره ای به آن دنیا است.

عهد نامه امام علی به مالک اشتر(1)

feryale — Fri, 03 Jul 2009 06:42:18 GMT

با خدا با انصاف رفتار کن و انصاف را از جانب خودت درباره ی هر یک از رعیت و نزدیکانت که دوستش میداری بکار بند که اگر چنین نکنی ستمکاری ، و هر که بر بندگان خدای ستم روا دارد ، بجای بندگان خدای را به دشمنی خویش برانگیخته است و خدا با هر که دشمن شد دلیلش را تباه میگرداند، و او با خدا در حال جنگ است ، تا اینکه دست از ستمکاری بکشد و به توبه بگراید.

این را بدان که برای از بین بردن نعمت خدای و تعجیل در نقمت او هیچ چیز کاری تر از پایداری بر ستمکاری نیست. این خداست که در کمین ستمکاران نشسته ، و به دقت ناله و زاری مستمندان را گوش می گیرد. ای مالک هیچ میدانی محبوبترین کارها نزد تو کدام کار باید باشد، البته میانه روی در راه حق ، و مساوی داشتن آنرا در عدل و داد ، زیرا که آن بهتر باعث خوشنودی رعیت میگردد و خشم عمومی اهمیت خوشنودی خاصکان را پایمال میسازد لکن خصم خاصکان در برابر خوشنودی عموم رعیت به چیزی شمرده نمی شود، این ویژگانند که از هر یک از افراد توده به هنگام آسایش بروالی گران بارتر، و به هنگام پیش امد کم یاری تر ، و در عدل و داد ناراضی تر و در خواهش پراصرارتر ، و به هنگام بخشش ناسپاس تر ، و به هنگام نداشتن و نداون ویرعذر پذیرنده تر ، و در نزد پیش آمدهای سهمگین گیتی از وجه صبر و شکیب ناتوان تراند ، هیچ کس از این بی شرمان لوس بی بند وبارتر نیست ، بنابراین یکسره این چاپلوسان متعلق را از دربار بران که دشمن جان وبلای کشورت هم اینانند بالعکس این عامه از امت اند که ستون دین و باعث اجتماع مسلمین ، و برای پیکار با دشمنان کمرتنگ بسته و آماده اند ، فلذا باید صفا و محبتت برای آنها و خوشیت با آنان باشد.

ای مالک بدترین وزیران تو آن وزیری است که در دستگاه اشرار پیش از تو وزارت داشته ، و در زشتکاریها با آنان شرکت ورزیده اند ، نکند که چنین کس از جانب تو مصدر امری گردد ، زیرا که چنین کسان یاران گنهکاران و برادران ستمکارانند. تو میتوانی از میان توده کسانی انتخاب کنی که رای و نفوذشان همچون آنان و گناهان و زشتکاری های مانند آنان را مرتکب نشده ، و ستمکارو گناهکار در ستم و گناهش یاری نداده اند ، هم هزینه ی آنها برتو سبک تر و هم یاریشان برایت نیکوتر و هم میل و مهربانیشان با تو بیشتر و هم پیوند و الفتشان با غیر تو کمتر است ، مخصوصا در خلوات و مجالسلت چنین اشخاص را یار گیر ، آنگاه باید گزیده ترین وزیران تو وزیری باشد که سخن حق را اگرچه تلخ بیشتر گوید ، و ازآن چیزهایی که خدا آنها را برای دوستانش نمی پسندد تو را کمتر یاری دهنده باشد ، گو اینکه نستودن و سخن تلخ گفتن وی باعث ناخورسندی و دل آزردگی تو گردد ، باری باهل راستی و پرهیز درآمیز ولی آنها را براین خورسندوار که پرستایشت نکنند ، و بیجا تو را بنا شایستی که دست بدان نگشاده نستایند ، چرا که این بسیار ستودن شخص را خود پسند و سرکش بار میاورد.

ای فرماندار مصر نکند که نیکوکار و بدکار نزد تو یکسان باشند ، چرا که این کار نیکوکاران را در نکوکاری دلسرد سازد ، و بدکار ار بیشتر به زشتکاری برانگیزد و هر یک از انها را به فراخور حالش جزاده ، بدانکه برای حسن ظن والی و فرماندار نسبت بر رعیت هیچ چیز بهتر از ایثار و بخشش برآنان ، و سبک کردن هزینه برایشان ، ونرنجیدن از چیزی که در آن حق بخشی از آنان ندارند نیست ، پس تو باید کاری کنی که حسن ظن رعیت را بالنسبته به به خودت بدست آوری ، و این حسن ظن و خوش بینی است که رنجهای دراز را از تو برمیدارد اما در این میان سزاوازترین کس که بایستی از خوش بینی تو برخوردار باشد آن کس است که او را نیکوتر آزموده و بالعکس زیبنده است آن کسی مورد سوء ظن تو قرار گیرد ، که با وی بدرفتاری کرده ، و نیکش نیازموده و از سنت و روش نیکی که بزرگان این قوم آنرا پی نهاده والفت و پیوستگی به واسطه آن پدید آمده ، و حال رعیت به وسیله آن باصلاح گرائیده است مشکن و مکاه و نیز روشی را پی ریزی مکن که بحال چیزی از آن روشها ی گذشته زیان داشته باشد ، که اگر چنین کنی سودش برای کسی است که آن را بناگذارده است . ای پسر حارث تا میتوانی درباره استوار کردن آنچه که کار کشور بدان اصلاح پذیرد و پایداری آنچه را که مردم پیش از تو برپا داشته اند ، با دشمنان و حکمای قوم مذاکره کن.

"شتر دیدی ندیدی"

feryale — Thu, 02 Jul 2009 15:45:18 GMT

شویی تنهای تنها نشسته بیدُم درری هرکه جزخُم بَسته بیدُم

فقــــط خوم بیدُمو فِکرو خیـالُـم خیالِ خالصُ و صافُ و ذُلالم

خُوموشـعرُم،خُوم احساسِ پاکُم دلِ بدبختُ از غم چاک چاکُم

خُومو او فکرِ بِکری که هَرشُو مثلِ موری تُو مغزمیکُنِن رُو

خُومو صَدتا سوالِ بی جوابُــم که عمری دادنِ شورو عذابُم

یکی تو این تنها،تنهــا وَرُم بی که نور چیشَلُم ، تاجِ سَرُم بی

یکی که بِختَرِخُش هیچکس نی رفیقیش ری هوا وهوس نی

همو یاری که مهرش لایهِ زاله نه مِث باقی رَفیقَل ماه و ساله

فقط خـوم بیدمــو پروردگــارُم خــا،یعنی همه دارو نــدارُم

وَخُم گفتُم اِمشـــو شوشِه تا باز کـُنـُم سُفری دلم سی دلبرُم باز

سی خُم گـُفتُم اِمشوشوشه ا نو بریزُم پـِتـَه اربابَه ری او

بایـِس امشو بُگـُم سی یارِجونی هَموحَرفی که خُم دونُم و دونی

بُگـُم از کاروبار زشت وناجور که دل از بُردن نومش نـَیاشور

بُگـُم از موُمن بی دینُ و ایمون مسلمون ِ،بدتر از نا مسلمون

بُگـُم که ما فقط مِرد شُعاریم عملکرد سَرِ سیزَن نداریم

بگم که دین نِک زبونه نه مث دین علی تو جسم وجونه

بُگـُم که لته ی غیرت حَل آوی مُرُوَت مُزد و مِردی مُنحَل آوی

بُگـُم که پرده ی حُجبُ وحیا درد بُگـُم که مِردوزن آوی زن ومرد

ایخاسُم تازه پامه بـِیلم پیشتر بُگـُم از کارَل ناجور بیشتر

یـِهو دیدُم که عقلُم پا نـَها پیش نهیبم دا که ای بدبخت درویش

بگو بینـُم سری یا ته پیازی که اینقدر ایکـُنی ریدو درازی

چکار داری که الآن روزِ یا شو چکار داری که کی بیداره یا خو

چکار داری که بادِنگون گِرونه چکار داری که فـُلونی رشوه سونه

چکار داری بدی بالا گرفته خیانت شهر سرتا پا گرفته

نکن طالب تو اوقاتِ خوتـَه تهل که نیسی بارِ این ملت بجز جهل

اگه میخِی که عمرت خَش سر آوو مثه باقی توهم کور وکر آوو

بدی از این جماعت هر چه دیدی نگو هیچی شتر دیدی ندیدی

***

سیدطالب هاشمی

از بومی سرایان استان فارس

1.شو: شب 12.سی: برای

2.بـیـدم : بود 13.دونم : می دونم

3.ری: روی 14 . پته : پرونده

4.موری: مورچه 15 :نومش : نامش

5.رَو : راه رفتن 16.سیزن : سوزن

6.شو و رو : شب و روز 17.ری نک زبونه : برزبان هاست

7.وَرُم : کنارم 18.لته : جالیز

8.بی: بود 19.حِل آوی : غارت شد 9.چیشَلُم:چشمهایم. 20.دِرد : پاره شد

10.بختر : بهتر 21.آوو : بشود

11.خا : خُب

دموکراسی

feryale — Tue, 09 Jun 2009 08:27:58 GMT

خدایا پروسه دموکراسی در شهر بی در و دروازه ما کی پایان خواهد پذیرفت؟ پاره کردن بنرهای تبلیغاتی آتش خشم کوته فکران را خاموش نکرد تا اینکه پنجشنبه شب 14/3/88 مورد ضرب و شتم قرار گرفتم معتقدم برای گوهر گرانقدر آزادی اینگونه هزینه کردن پشیزی نمی ارزد خود را برای هزینه کردن سخت تر آماده کرده ام چون با بدست آوردن آزادی رضایت خداوند را کسب خواهم کرد . ان کان دین محمد لم یستقم به قتلی فیا سیوف خذینی (سرور آزادگان جهان حسین ابن علی ع ) .

View Raw Image"> View Raw Image">

نسل رستم و آرش و فرهاد

feryale — Wed, 03 Jun 2009 09:57:41 GMT

ملی گرایان جدید از راه رسیده اند.محافظه كاران جدید در جمهوری اسلامی، اینك بیش از همیشه، تظاهرات ملی گرایانه (ناسیونالیستی) از خود بروز میدهند.محمود احمدی نژاد هفته ی گذشته در یك سخنرانی، عنوان میكند كه ما از نسل رستم و آرش و فرهاد هستیم، و مسعود دهنمكی در اخراجیهای(2) تماشاچیان را در سكانس پایانی فیلم هایش، با سرود مشهورای ایران تهییج می نماید.

بسیار ساده انگارانه خواهد بود اگر ناظر، میان این تظاهرات و جوهر و ویژگیهای ملی گرایی (ناسیونالیسم)، تفكیكی قائل نشود.

موسم انتخابات است؛ در این آشفته بازار دیگر كسی حال و حوصله ندارد كه سری به بایگانی مطبوعات دو دهه گذشته یا حتی دهه ی پیش، بزند. مدعیان جدید ملی گرایی با تعریفی كه خود از آن دارند و وضع میكنند، حوزه های گرانقدر و مفاهیم فاخر ایران و ایرانیان را دست مایه ی تحقق پروژه ها و بساط ایدئولوژی خویش میكنند. كسی نیست كه از آقایان بپرسد آنگاه كه شاهنامه و صاحب ارجمندش، حكیم فردوسی، لعن و طرد می شدند، كجای جغرافیای فرهنگی ایران نشسته بودند؛ و زمانی كه ملی گرایانی چون داریوش فروهر بر مزار دكتر محمد مصدق، سرود ای ایران را زیر باران دشنام و تهدید و خشونت ورزی فریاد میكردند، به چه كاری مشغول بودند... ملی گرایی برای اینان، ذیل ایدئولوژی صورت بندی و تعریف می شود و تنها جایی مورد توجه و تبلیغ قرار می گیرد كه گسترش و بقای ایدئولوژیشان را موجب شود. و این طنز اندوه ساز روزگار ماست؛ كاریكاتوری گریه آور كه اصیل ترین و پرسابقه ترین نیروهای ملی، متهم به وابستگی به بیگانه می شوند و جماعتی كه از ملی گرایی، تنها گاف آنرا دیده و خوانده اند، مدعی مام میهن. كسانی كه با اندك نقد و پرسشی، كردارها و رفتارهای ایدئولوژیك خویش را رنگ و بوی ملی گرایانه می زنند. روزگار غریبی است؛ صدا و سیما تم آهنگی را كه یك نهاد نظامی ایدئولوژیك ساخته است پخش می كند كه در آن تصریح می شود: وطن یعنی گذشته، حال، فردا؛ تمام سهم یك ملت ز دنیا، و آنگاه در مرور تصویر مشهورترین شخصیت های ایران و دلبستگان میهن، به خاطر همان رویكردهای سیاسی و ایدئولوژیك، صلاح دیده نمی شود كه تصویری از دكتر مصدق به مخاطب عرضه شود. نوجوان امروز ایران، حق دارد از رئیس جمهور بپرسد كه اگر در سراسر ایران، خیابانی به نام دكتر مصدق، رهبر نهضت ملی ایران، وجود ندارد، چرا ما كه به تعبیر ایشان از نسل رستم و آرش و فرهاد هستیم، دست كم خیابانی، میدانی، یا مكانی را به نام این اسطوره ها اختصاص نداده ایم؟ و از یاد نبریم كه این خرده ها و نقدها، سطحی ترین وجه و روبنایی ترین حوزه ها را نشانه رفته است. وگرنه میان ناسیونالیسم و لوازم آن، و به ویژه نقطه عزیمت اصلی و اساسی آن، یعنی ملت دولت ، با رویكردهای ایدئولوژیك و صورت بندی های دینی و فراملی محافظه كاران از ملت، كدامین نسبت برقرار است؟

ماجرا چندان غامض نیست؛ محافظه كاران جدید از هر وسیله هایی برای تداوم بقا و ماندگاری خویش در حكومت، بهره می جویند، و با تمسك به شیوه ها و رویكردهای پوپولیستی، می كوشند حداكثر بهره برداری را از تعلقات و خاطره ها و گرایش های عام، به عمل آورند. وقتی عقلانیت انتقادی زیر سیطره و سلطه ی رسانه و تبلیغات، به حاشیه می رود و نحیف می گردد؛ وقتی دستگاه های اطلاع رسانی رسمی، در خدمت تداوم هژمونی و استیلای یك نگاه و عقیده ی مستقر در ساخت قدرت قرار

می گیرند؛ وقتی به جای ارتقاء و گسترش عرصه عمومی و تثبیت جامعه مدنی، جامعه توده وار مورد نظر قرار میگیرد؛ و به گونه های مفروض، می توان پا در حوزه های تا دیروز ممنوع نهاد و با دست مالی كردن مفاهیم و مقولات، كام خویش از آنها شیرین ساخت و مانده های بی جان و بی حاصل و بی رمق، از خاطره ها و ارزش ها و موضوعات و مقوله های ارجمند، به جای نهاد . با وجود همه ی اینها، آن روی سكه، همه ی روندها چنان نیست كه اقتدارگرایان می خواهند و طراحی می كنند. تكنولوژی ارتباطات، سیطره و سلطه ی دستگاه های تبلیغاتی و اطلاع رسانی رسمی و یك جانبه را به شكلی روزافزون، تهدید می كند و مانع از یك دست سازی فرهنگی و اطلاع رسانی ناصحیح می شود. این چنین، پروژه و هدف اقتدارگرایان برای تعمیم نگاه خود به جامعه، و اعمال سیطره ی ایدولوژیك بر شهروندان، بیش از پیش، رنگ میبازد.

از سوی دیگر، قابل اشاره است كه ذهن كودك دبستانی را می توان برای چند صباحی، فریفت و از داده های دروغین، یا گزارش های نادرست، انباشت؛ اما بدیهی است كه افزایش سطح سواد و تحصیلات، عاقلان منتقد فزونتری می زاید كه به سهولت، هر ادعا و شعاری را نمی پذیرند و به ظاهر واژه ها اكتفا نمی كنند. و این (افزایش نرخ باسوادی و نیز سطح تحصیلات) اتفاقی است كه در ایران، به وقوع پیوسته و همچنان در حال وقوع است. و اینگونه، اصلاحات گریزناپذیر و نیز، شكست ناپذیر می نماید.

با هر انگیزه هایی كه احمدی نژاد از آرش و رستم و فرهاد می گوید، و به هر دلیلی كه آشنایی چون دهنمكی سرود ای ایران را در فیلم هایش، به كار می گیرد، تعظیم رسمی آنان به چنین مقوله ها و مضامینی، برای جامعه مدنی ایران، یك پیروزی بزرگ محسوب می شود. همین كه با وجود تمامی سخت گیری ها و اعمال محدودیت ها و مانع تراشی ها، امروز هر كودك دبستانی سرود ای ایران را از بر است و با شور فریاد می كند، یا اغلب ناشران كتابهای كودكان و نوجوانان، داستانی از شاهنامه را نیز كتاب كرده اند، برای جنبش ملی گرایی اصیل ایران، و برای تمام ایران دوستان، توفیقی سترگ و هزاران نشانه ی امیدبخش، آشكار و پنهان است.

مرتضی كاظمیان

گوينده اش هر كه هست، باشد؛ سخن حقی است: ما از نسل رستم و آرش و فرهاد هستيم

بیانیه شماره یک

feryale — Thu, 28 May 2009 08:44:18 GMT

بیانیه شماره یک ستاد دگراندیشان حامی مهدی کروبی با گرایش ملی- مذهبی

امواج خروشان، درختان سربرافراشته، ابرهای که در آسمان بلند لاجوردین به راه خود می روند،چه آزادند و می خواهند آزاد بمانند. آنها گواهی می دهند که در گذشته ،ایران خشمگین چون قهرمانی غول پیکر همواره در برابر استبداد قد برمی افراشت و پا بر زمین می کوفت و با صدایی که زمین و آسمان و دریا را بلرزاند فریاد می زد ( من آزادی می خواهم )

اما امروز ابرها چون دودی که از آتش بر می خیزد از روی قرص ماه می گذرد، صحرا تا دامنه افق غرق در تاریکی و سیاهی است ، ما هم خاموش در دشت وسیع و کوره راههای باریک راه می پیماییم،هیچ آوایی از دل دشت و بیابان بر نمی خیزد، درختان بید و بلوط که در کنار ده خم شده اند گویی به خواب رفته اند. نخل ها که همیشه کریمانه بر مردم محبت می کردند این بار به سبب خشکسالی به خست روی آورده اند.

هموطنان عزیز:

انتخابات ریاست جمهوری پیش رو اهمیت استثنایی و انکار ناپذیری دارد. این انتخابات آزمونی تاریخی است برای نیروهای آزادیخواه و معتقد به ضرورت گسترش نهادهای جامعه مدنی و حقوق دموکراتیک ملت . نتایج انتخابات بر سرنوشت تمام مردم ایران تاثیر فوری و آشکار خواهد داشت. این رویداد سیاسی مهم می تواند به تداوم حکومت جریانی که در طول 4 سال گذشته عملکردش به نتایج مصیبت باری برای ملت منجر شده ،پایان دهد و به این ترتیب موازنه نیروها را به سود دموکراسی تا حدودی تغییر دهد یا برعکس می تواند به ادامه حاکمیت آن جریان منجر شود ، که خودشان وهیچ یک از نیروهایشان ادعای دموکراسی ندارند و نمی توانند چنین ادعایی داشته باشند یا کسانی که بخواهند با شعار دروغین دموکراسی آینده ای مبهم را رقم زنند.

در یک انتخابات آزاد در نظام های پایبند به دموکراسی ، مردم از طریق رای دادن می توانند آزادانه کاندیدایی را برگزینند که به طور کامل نماینده افکار عمومی خواهد بود. لذا با توجه به شرایط موجود در میان کاندیداها تنها مهدی کروبی می تواند برای گذار از این شرایط اضطراری در قامت رهبر جنبش اجماعی و متولی جامعه مدنی مورد توجه قرار گیرد.

از نظر ما رای به کروبی،رای به آزادی و حقوق اولیه است،رفتار سیاسی آقای کروبی و دفاع او از حقوق مردم مشخص و واضع است. او یاور زندانیان،محکومان،دانشجویان و کارگران شده است. مواضع درستی در دفاع از سلامت انتخابات گرفته و بی شک خطر کرده است. مقاومتش در برابر فرماندهان نظامی ای که نمی خواهند هدف دخالتشان در انتخابات را پنهان کنند، به یاد ماندنی است.

کروبی همراه خوبی است زیرا می توان دانست که تا کجا پیش خواهد رفت،چه خواهد کرد،از چه چیز دفاع خواهد کرد،با چه چیز مخالف است و چه زمینه ای برای فعالیت دیگران می گشاید.

کروبی سیاستمداری شجاع و دلیر است، عملگرایی بی ادعاست،تیم قوی به همراه برنامه ای منسجم و بسیار مهم در مسائل سیاسی،اجتماعی،اقتصادی و فرهنگی دارد.

فعالان ملی – مذهبی شهرستان گناوه

7/3/1388