| تبليغات | X |
صاعقه ما ستم اغنياست
بــرزگـــــــري پنـــــد بــه فرزنــد داد كاي پسر ، اين پيشه پس از منتر است
مـــدت مــا جملــه به محنــت گذشت نوبت خــــون خــوردن و رنج شماسـت
کشت كــن آنجا كه نسيم و نمي است خرّمـــي مـــزرعه ، زآب و هــــواســت
دانه چه طفلي است و در آغوشي خاك روز و شب اين طفل به نشو و نماست
ميـــوه دهـــد شاخ ، چو گردد درخت ايـــــــن هــــــنر دايـــه بـــــاد صباسـت
دولـــت نـــوروز نپــايـــد بســــــــي حملـــــه و تـــــــاراج خزان در قفاسـت
دور كـن از دامــــن انــديشه دســت از پــــي مقــصـود بـــــروپــات پاســـت
هــر چــــه كني گشت همان بد روي كــــــار بــــد و نيك چو كوه و صداسـت
سبزه بهر جاي كه رويد خوش است رونــــق بــــاغ از گل و برگ و گياسـت
راستــــي آمـــوز ، بسی جــو فروش هســـت در اين كوي كه گندم نماسـت
نـــان خـــود از بــازوي مردم مخواه گـــر كـــه تو را بازوي زور آزماســت
سعــي كـــن ،اي كـــودك مــهد اميد سعــــي تــــو بنــــا و سعـــادت بناسـت
تجـــربه مــــي بــايدت اول ،نــه كار صــــاعقـــه در مــوسم خرمن بلاســت
گفــــت چنــين ،كـــاي پـدر نيك راي صاعــقــــه مــــا ســــتــم اغــنيـاســــت
پيشه آنان ، همـــه آرام و خـــــواب قسمـــت مـــا ، درد و غـــم و ابتلاست
دولـــت و آســـايش و اقبــال و جـاه گـــر حـــق آنهــاست حق ما كجـــاسـت
قــــوت ، بخـــونــاب جگر ميخوریم روزي مـــــا ، در دهـــــن اژدهـــاسـت
غلــــه نــداريم و گـــه خــرمن است هيمـــه نــــداريم و زمــــان شــــتاسـت
حــاصل مـــا را ، دگــران مــيبــرند زحــــمت ما زحـــمت بـــي مـــدعـاست
از غـــم بــاران و گل و برف و سيل قــــامت دهقــــان بجــــوانی دو تـاست
سفره ما از خورش و نان تهي است در دِه مــــا ، بـــس شكـــم نــاشتاســت
گـــه نبـــود روغـــن و گامي چراغ خانه ، ما كــي همه شــب و روشناست
زيـــن همــه گنج و زر و ملك جهان آنچـــه را مـــا راسـت همين بورياســت
همچو مني ، زاده شاهنشهي اســت ليـــك دو صــد وصله مــرا بر قبـــاســت
رنجــــبر ، ار شـــاه بـــود وقت شام بـــاز چـــو شـــب روز شود ، بينـــواست
خــــرقه درويش ، زدرمــــانــدگــي گـــاه لـــحاف اســت و زمـــاني عباست
از چــــه ، شهـــان ملك ستاني كنند از چـــــه ، به يــك كــلبه ترا اكتـفاست
پاي من از چيست كه بي موزه است در تـــن تـــو ، جامــه خلقــان چراست
خـــرمن امساله ما را ، كه سوخت ؟ از چـــه دريـــن دهكده قحط و غلاست
در عـــوض رنـــج و ســـزاي عمل آنچـــه رعـــيت شـــنود نـــاســزاســت
چنــــد شــــود بــــار كش اين و آن زارع بــدبخـــت مـــكر چــــارپـــاســت
كــــار ضعيفان زچه بي رونق است خــــون فقــــيران زچــه رو بيبهاست
عــــــدل ، چــه افتاد كه منسوخ شد رحمـــــت و انصــاف ،چرا كيمياست
آنكــــه چــــو مـــا سوخته از آفتاب چشم و دلش را ، چه فروغ و ضياست
زانــــدوه ايــن گنبــد آينــه گـــــون آينــــــه خاطـــره مــــا بـــيصفــاســت
آنچه كه داريم زهر ، آرزوست آنچه كه بينيــم زگـــــــردون جفاســت
پيــــر جهــــانديـــده بخنديــد كــاين قصـــــه زور است نــه كار قضـــاست
مـــردمي و عدل و مساوات نيسـت زان ، ســــتم و جور و تعدي رواست
گشتــه حــــق كــارگــران پـايمـــال بــــــر صفــــــت غلْه كه در آسياست
هيــــچ كســـي پـاس نـگهدار نيست ايـــــــن لغت از دفتـر امكان جـــداست
پيــش كـــه مظلـــــوم بـــرد داوري فكــــر بزرگان همــه آز و هــوي است
انجمــــن آنجـــا كــــه مجــازي بود گـــفته حق را چه ، ثبات و بقـــاســت
رشوه نه ما را ، كه به قاضي دهيم خدمت اين قـــوم بــه روي و ريـــاست
نبــــض تهــــي دست نگير و طبيب درد فقيـــر ،اين پســـرك ، بـيدواست
مــــا فقــــرا ، از همــه بيگانه ايم مـــرد غنـــي ، با همــه كـس آشناست
بـــــــار خــود از آب برون ميكشد هر كــس اگـر پــير و گــر پيشــواســـت
مـــــردم ايـــن محكمـه ، اهـريمنند دولت حـــكام زغـــضـــب و ربـــاســت
آنكه سحر ، حامي شرع است و دين اشــــــك يتيـــمانش گــه شــب غــذاست
لاشــــه خــورانند و بــــه آلــــودگــي پنجـــه آلـــوده ايــشــــان گــــواســــت
خون ، بسي پير زنان خـــورده است آنــكـه بــه چــشم من و تو ، پارساست
خــوابگه آن را كه سمور و خزاست كـــي غم ســــرمـاي زمستـــان مــاست
هـــر كـــه پشيـــزي بــه گدائي دهــــد در طلــــب و نيّــــت عمـــري دعاســت
تيـــــــره دلان را چه غم از تير گيسـت
بـــي خبـــران را چــه خبــر از خداسـت
